Naukowiec, geniusz, biznesmen czy showmen?

 

„Pycha absolutna” nie jest klasyczną biografią, którą prowadzi się od dzieciństwa, przez młodość, aż po współczesność. To raczej historia budowania kariery, opowieść o człowieku, który pcha świat do przodu z siłą, którą można nazwać zarówno wizją, jak i obsesją.

Książka daje bardzo ciekawy wgląd w kulisy jego firm (PayPala, Tesli, SpaceX czy Neuralinka) i pokazuje, jak Musk potrafi zmieniać branże, w które wchodzi. Ale nie jest to portret psychologiczny, nie odsłania wnętrza bohatera, bardziej obserwujemy mechanikę sukcesu, niż człowieka stojącego za nim.

Autor nie kreuje Muska na geniusza ani na tyrana. Raczej pokazuje, że obie te prawdy mogą istnieć równocześnie. Że można być wizjonerem i jednocześnie człowiekiem, który dla własnych celów potrafi pójść po trupach. Że można mieć wielkie marzenia, ale też ogromne ego. I że nowoczesność, którą Musk reprezentuje, bywa fascynująca i  ... przerażająca.

To, co mnie w tej książce najbardziej zainteresowało, to sposób, w jaki autor opisuje napięcie między Muskową chęcią „ratowania ludzkości” a jego niezdolnością do zwykłych, ludzkich relacji. W wielu miejscach miałam wrażenie, że to książka nie tyle o Muskowym sukcesie, co o cenie, jaką płaci człowiek, który nie ma hamulców ani w sobie, ani wokół siebie. Nie jest to lektura emocjonalna, ale zdecydowanie otwierająca oczy. Nie idealizuje, nie demonizuje, daje czytelnikowi materiał do własnego osądu.
Dla mnie to raczej książka o zderzeniu marzeń z rzeczywistością, o tym, jak wygląda świat w rękach osób, dla których słowo „niemożliwe” nie istnieje. I o tym, jak cienka jest granica między determinacją a pychą.

Polecam tym, którzy chcą zrozumieć Fenomen Muska, ale nie przez pryzmat jego życia prywatnego, tylko przez pryzmat idei, ambicji i biznesowej furii, która pcha go do przodu.

Czy sztuczna inteligencja jest sprzymierzeńcem człowieka, czy jego rywalem

 

Technologie towarzyszą nam od dziesięcioleci, pojawiły się jeszcze w XX wieku i długo pełniły rolę jedynie pomocniczą. Dopiero wraz z rozwojem sztucznej inteligencji ludzie zaczęli odczuwać prawdziwe zagrożenie. Motyw rywalizacji człowieka z maszyną, dotąd obecny głównie w literaturze i filmach science fiction, dziś coraz wyraźniej przenika do naszej codzienności. I po raz pierwszy wydaje się naprawdę realny.

W hotelach, restauracjach czy fabrykach coraz częściej roboty zastępują ludzi. Aplikacje i programy potrafią już nie tylko analizować dane, lecz także pisać teksty, tworzyć zdjęcia i filmy. Wraz z tymi zmianami powraca pytanie, które jeszcze kilka lat temu wydawało się czysto teoretyczne: czy powinniśmy obawiać się przyszłości, w której człowiek stanie się zbędny na rynku pracy?
Ale problem dotyczy nie tylko sfery zawodowej. Na naszych oczach rozwijane są roboty humanoidalne — przypominające ludzi, obdarzone urodą i zdolne do prowadzenia prostej rozmowy. Czy nadejdzie moment, w którym relacje międzyludzkie ustąpią miejsca sztucznym więziom? Czy łatwiej będzie wybrać partnera, który nigdy się nie złości, zawsze nas rozumie i zachowuje dokładnie tak, jak go zaprogramujemy?

Na te i wiele innych pytań stara się odpowiedzieć autor książki „AI. Jak przygotować się do rewolucji”. Publikacja ukazuje spojrzenie twórców oraz liderów największych firm i korporacji, którzy już dziś kształtują świat przyszłości. Autor nie tylko opisuje wizję rzeczywistości zdominowanej przez sztuczną inteligencję, lecz także podpowiada, jakie zawody i umiejętności mają szansę przetrwać w nowej, zrobotyzowanej epoce.

To lektura, która prowokuje do refleksji. Pokazuje, że rewolucja technologiczna to nie odległy scenariusz science fiction, lecz proces, w którym już uczestniczymy, i od nas zależy, czy zachowamy w nim ludzką twarz.